Anekdote: “Hetzelfde”

Zondagochtend, 28 oktober 2018. De 30e zondag van het kerkelijk jaar vertelt mijn misboekje mij. Ik zit op mijn stekje onder de preekstoel in de Sint Petruskerk van Boxtel. Volg de H. Mis waarin mijn vriendin als lector met regelmaat enkele lezingen voor haar rekening neemt. De pastoor Jacques – een zeer geliefd en wat mij betreft een waarlijk onvolprezen vertegenwoordiger van het geloof – hoor ik uit het evangelie van Marcus lezen. Het gaat over “zien”. Niet in letterlijke maar in overdrachtelijke zin. In de betekenis van “het licht zien”. De blinde bedelaar Bartimeus die Jezus smeekt hem weer te laten zien. Het antwoord van Jezus voert mij onverbiddelijk naar Rome teug. “Ga, uw geloof heeft u genezen”, draagt de pastoor de woorden van Jezus voor. Ik reis een maand in de tijd en 1.600 km naar het zuiden terug. Op een zonovergoten septemberavond staan we op het intieme pleintje voor de Santa Maria in Trastevere. Ik leg het kleurrijke mozaïek tegen de façade van deze oeroude kerk uit. De parabel van de tien maagden die uitgenodigd waren op de bruiloft op voorwaarde dat ze een brandende olielamp mee zouden brengen. Vijf verstandigen doen dat, maar de vijf anderen niet. Deze “dwaze maagden” hebben dus niet het licht gezien om voldoende ontvankelijk voor het geloof te zijn. Ook “zien”. Hetzelfde.
Na mijn uitleg bezoeken we de kerk, het huis van God. De H. Mis staat op het punt te beginnen. We besluiten deze te volgen. Een kleine, donkere priester, van Indiase afkomst lijkt het wel, betreedt het altaar. Caspar, een van de Wijzen uit het Oosten, is vroeg dit jaar. Of laat, het is maar hoe je het bekijkt. We nemen een misboekje. Italiaans, maar ook Latijn. Ik kan beide op de voet volgen. Mijn uren op school en in het huis van God betalen zich af. De liturgie voltrekt zich hier precies zoals in Nederlandse kerken. Dat was mij natuurlijk bekend maar het frappeert als je het aan den lijve meemaakt. Hetzelfde. Opnieuw.
Wonderlijk. Ik ben geen uitbundig praktizerend gelovige. Maar ben wel door deze gelijkenis getroffen. Ook ik zie. Misschien niet het licht. Of misschien toch goed voor een klein beetje. Dank, Wijze Caspar en dank, mijn geliefde Boxtelse pastoor Jacques. Zonder elkaar te kennen toch dezelfde boodschap. Zien. Hetzelfde.

Anekdote: “Spreken wordt zwijgen”

Een mooie lentedag. Het is eind april. 25 Graden, warmer dan normaal in deze tijd van het jaar. Ons groepje trekt vol interesse en opgetogen verder. De lunch op het Campo de Fiori was licht maar verkwikkend. Ons wacht het Palazzo della Cancelleria. De “krijgsbuit” van één nachtje gokken van Rafaëllo Riario. Gokken! En dat voor een kardinaal! Foei! Ons groepje hoort afkeurend mijn verhaal aan. Toch neem ik het voor hem op. “Zonder hem had Michelangelo wellicht nooit in Rome een voet aan de grond gekregen!”, pleitte ik. “Riario was de eerste opdrachtgever, toen Michelangelo als hoopvolle jongeman in Rome aankwam. En hij zag diens enorme artistieke potentie.” Tevreden loop ik verder. Ons groepje volgt. Beetje mokkend: “En toch kan het niet! Een kardinaal!”. Tijd voor lichte humor. Komt goed uit. We naderen Piazza Navona. Tegen Navona aan ligt een klein knus pleintje. Piazza del Pascino. Ik vertel in het kort het levensverhaal van Pascino, de brutale kleermaker van de Paus uit de 16e eeuw. Op de hoek van dit pleintje staat een volledig verwaarloosd en beschadigd beeld dat uit de tuin van de kleermaker na vele omzwervingen door Rome hier terecht is gekomen. Het brutale gekwaak van de kleermaker werd na diens dood voortgezet door het Romeinse volk. Met anonieme briefjes. Op dit beeld van Pascino. Roddels, klachten, protesten. Vrijheid van meningsuiting bestond nog niet. Nogal wiedes. Er was nog geen democratie, alleen machthebbers en het plebs. De paus tegenover het volk. En Pascino gaf het volk zijn stem. Nu, ruim 400 jaar later, is er niet zoveel meer te protesteren. Althans, dat lijkt zo. Een enkel briefje. Met een loze tekst. Een persoonlijke kreet: “I love Cynthia!”. Niks politieks. Geen protest. Geen kreet om vrijheid of tegen onderdrukking. Geen klacht tegen machtsmisbruik. Geen paus op het hakblok van het volk. Pascino zwijgt. Hij is gestopt met spreken. Zijn tijd lijkt voorbij. Hij is een ikoon geworden uit een andere tijd. Spreken is zilver maar zwijgen is goud. En spreken wordt bijna zwijgen. Voor Pascino. Bijna een gouden plak voor hem. Maar van Cynthia krijgt hij die helemaal. Omdat hij juist niet heeft gezwegen.

Anekdote: “Het Varken”

Een prachtige laat september zondag. Heerlijk nazomer zonnetje. Ons klein groepje had een reis buiten Rome ondernomen. Buiten de veilige muren van het Oude Rome. Naar het “onveilige” westen van de stad. Het “wilde westen”. Om met oude termen te spreken, de Occident. De plaats waar de zon ondergaat. Letterlijk “sterft” zoals het woord “occident” als onheilspellende betekenis in zich draagt. Bestemming: San Paolo fuori le Mura. De reusachtige Pauluskerk buiten de “veilige” Muur. Bij aankomst zagen we het al. Dranghekken en geleiding naar de hoofdingang van deze immens grote Vaticaanse kerk. Na een stevige tippel kwamen we aan bij de ingang. Net achter de kerk bevatte het atrium een omloop van immense zuilen. Nog geen 6 jaar geleden volledig schoongemaakt, wist ik me te herinneren. Langs twee pantserwagens met militairen, geweer in de aanslag. Door een tent met politie en detectie apparatuur voor bommen en granaten. Op deze nazomer zondag stonden militairen, politie en apparatuur “op de plaats rust”. Suffig te kijken. Niemand of niets deed het. Alles onder controle. Vredig en veilig. Maar dat gevoel hadden we allang. De loom makende warmte dreigde mij in te doen kakken. En ik moest nog door de hele kerk een rondleiding geven. En dit was geen kleintje. Had in voorgaande dagen al een aantal kerken doorkruist met mijn groepje. Meerdere malen symboliek en betekenis van menige absis uitgelegd. Maria, aartsengelen, de apostelen en de evangelisten in hun verschillende verschijningsvormen. De leeuw Marcus, Mattheus de mens, Johannes als adelaar en de stier voor Lucas. En nog veel meer. Deels uit gemakzucht en deels vertrouwende op mijn uitleg- en rondleidingskunsten deed ik een aanslag op het zorgvuldig door mij gevulde geheugen van mijn groepje:” En wat zien jullie hier?”. Niet vergeefs, merkte ik. En oudere man begon energiek het front mozaïek toe te lichten. Vlekkeloos dreunde hij zijn lessen op en Christus, Paulus en diens zwaard en Petrus met zijn sleutels rolden over het toneel. Ook het centraal opgestelde beeld van Paulus kwam aan de orde. De vertaling van de sokkeltekst vergaf Ik hem. De luie leraar in mij was op deze verrukkelijke zomer zondag meer dan tevreden. “En het standbeeld rechtsachter in het atrium?”, vroeg ik tot slot, in een poging om deze eminente man voor een 10 met griffel te laten gaan. “Ik zie een man met een pen en een rol papier. Wellicht een evangelist. Lucas denk ik.”, zei mijn ster-leerling. En glimmend van trots overspeelde ik mijn hand: “Oh, en waarom denk je dat?”. “Nou, vanwege het varken!”, riep mijn ster vol overmoed. Ik zag geen varken. We liepen op het beeld af. “Welk varken?”, vroeg ik oprecht verbaasd. “Dat daar!”, riep de ster, maar nu iets minder overtuigd. Van achter Lucas, keek een stierenkop mij wat leeg aan. Wij beiden teleurgesteld, een beetje timide. En zwaar tekort geschoten. We voelden ons beiden door mijn rijzende ster gepakt. De stier door zijn degradatie tot varken. En ik doordat ik me in slaap had laten sussen. Op deze vredige september soezel zondag. In een warm zonnetje ingekakt. Suffig. Net als de militairen, politie en hun apparatuur. En mijn gevallen ster. Iedereen heerlijk ingekakt en ingepakt. Niet op de hoede voor het onverwachte gevaar van “het varken”. Dat zomaar ineens kan toeslaan. Zalig zonnige schijnveiligheid.

anekdote: “Kolkende Massa”

6 Uur in de middag. Spitsuur. Zeker op het drukste plein van centrum Rome. Piazza Venezia. Vanaf een heuveltje op een royale marmeren troon in de schaduw overzie ik de drukke meute. Stromen auto’s en taxi’s cirkelen drie rijen dik om me heen. Toeterend en brullend. Een leven als een oordeel. Op mijn troon is het stoïcijns. Ik neem waar, voel stilte en rust. Ik hoor en zie het allemaal. Maar niets dat mij verstoort. Ik kijk naar mijn bronzen collega aan de overkant. Op zijn bronzen paard van meer dan 100 jaar oud overziet Victor Emmanuel dezelfde kolkende massa. En blijkbaar raakt het hem ook niet. Ook hij blijft er stoïcijns onder. Moet ook wel. Komt door het vele brons en het weinige leven in hem. Hij staat temidden van het als met poedersuiker overstrooide monument dat naar hem is vernoemd. Dat schittert verblindend in het warme zonlicht. Doet bijna pijn aan je ogen. Victor en ik zijn overigens niet de enigen die hier de rust bewaren. Schuin tegenover mij zit een donkere man. Ook op een marmeren troon. Net zoals ik. Met een grote rugzak bij zich. Maar hij gaat een stap verder dan ik. Hij zit in de volle zon te slapen en heeft een dikke trui aan. Alsof hij een heftige poolkou moet trotseren. En dat bij ruim dertig graden celsius in de volle zon. Het deert hem niet. Slaapt rustig door de warmte en kolkende herrie heen. Victor en ik kijken minzaam maar vol bewondering naar deze derde troonzitter. Kennelijk voelen we ons alle drie hier de koning te rijk. Ongestoord en onverstoorbaar op onze drie tronen. Twee van marmer en een van brons. De kolkende massa en het intense verkeergekrijs ontstegen. De drie koningen. Zoals Caspar, Balthazar en Melchior eertijds uit het Oosten kwamen. Twee blank, een donker. Maar nu, ruim 2000 jaar later zijn het Victor, Martin en Trui die in het Westen op hun troon zitten. Wisseling van de wacht. De drie Wijzen uit het Oosten ingeruild voor de drie Stoïcijnen uit het Westen. Op het krijsend drukke Piazza Venezia. 6 Uur in de middag en 30 graden warm. Ijzige kalmte in de hete kolkende massa.

Anekdote: “Emmanuele II”

Een zomerse ochtend in het park Vittorio Emmanuele II. Heerlijk toeven in de schaduw op een bankje. Ondanks het hout toch comfortabel door de vloeiende vorm. Een groene long in het drukke Rome. De frisheid van de vroege ochtend is opgetrokken. Ik heb een interessante toeschouwersplaats. Een waar observatorium. Zie veel voorbijtrekken. Een voortdurend komen en gaan. Veel passanten en zitters. Opvallende. Een roodharige huisvrouw met een felgroene sleurtas op wielen. De kleurcombinatie vloekt, zelfs in mijn weinig modegevoelige ogen. Wederzijds bepakt met modetassen. Ben benieuwd hoe hard er in die tassen wordt gevloekt. Dan het gezin Schommel en Slungel. Vrouw Schommel komt door de ingang voorop aangewaggeld. Schommel wil paraderen maar haar omvang staat dat niet toe. Haar lange magere man Slungel duwt een buggy achter haar aan. Slungelig natuurlijk. Lege buggy. Nummer drie in deze optocht is Dreinertje, de eigenlijke inhoud van de buggy. Een driejarige jammerende peuter met zwarte krulletjes. Loopt verveeld door de perken, schopt tegen een haagje. Is vooral aan het jengelen. Optocht Schommel en co trekt verder. Een witte hoed en witte colbert lopen met haastige pas mijn gezichtsveld binnen. Aktentas onder de arm. Even snel is Withoedje weer aan mijn oog onttrokken. Een lange donkere jongeman beent atletisch naar een bankje naast mij. Gaat zitten. Neger, maar ik wil dat denigrerende woord eigenlijk niet in de mond of pen nemen. Schuin achter hem volgt een erg jong donker meisje. Knap en zich bewust van haar billen. Die betoveren je, als ze loopt. Althans als je man bent. En misschien een enkele vrouw. Ik prijs de jongeman gelukkig. Zijn blik verraadt dat hij vaak betoverd is. Maar hij kan het handlen. Hij is atletisch. Een italiaanse studente hobbelt op een fiets traag door een grasperk. Valt net niet om. Fietsstand op automaat. Druk kwebbelend in een mobieltje. Haar hoofd bij de ander, niet bij haar fiets. Bijna tegen een prullenbak. Ook een fietsautomaat is maar een mens. Tja, hij wist tenslotte ook het pad niet te vinden. Mijn zomerse ochtend in Emmanuele II loopt ten einde. De optocht bij lange niet. Een permanente voorstelling waar ik zeker weer naar kom kijken. Een paar uurtjes smullen. Als toeschouwer. Vanuit mijn observatorium, mijn houten bankje. Comfortabel. Eerste rang.

Anekdote: “Prieeltje”

“NOCTILUCAE SILVARUM POTENTI”. Dat staat op de ronde architraaf van het ronde tempeltje. Ik ben in het park van Villa Borghese. Daar staat dit elegante bouwwerkje. Net een prieeltje. In het midden een zuiltje van ruim één meter. Gewijd aan het krachtige nachtelijke licht in het bos, vertelt mijn latijn mij. Hoeveel romantischer kan ik het bedenken? Niet dus. En ik ben niet de enige. Het prieeltje nodigt uit tot kiekjes. Soms hele foto shoots. Ik ga op een bankje zitten. Wachten en kijken. Een viertal zonnebril nimfen maakt er een ware show van. Ervoor. Ernaast. Tegen een van de zuilen. Smachtend omhoog kijkend. Zonnebril op het puntje van de neus. Hoe jong deze nimfen ook zijn, gevoel voor show is hen niet vreemd. Giechelend vertrekken de spring-in-het-veld nimfen weer, wanneer ze zien dat ik hen gadesla. Op mountainbikes nadert een pront stelletje. Het fris lichtblauwe jurkje twijfelt geen moment. Springt van haar fiets en beklimt de trappen. Hijst zich als een ware Diana op het zuiltje. En gaat trots zegevierend staan, overeenkomstig haar atletische aard. De armen wijd uitgespreid. Haar trotse Apollo maakt een paar shots van zijn godin. Jurkje springt eraf. Pakt de fiets en trapt weg, uitdagend achterom kijkend. Of haar Apollo haar wel volgt. Of zelfs maar bij kan houden. Hoeveel anders twee jongedames die in een Piet Plezier aan komen zweven. Een is een ranke charmante bloemenfee. Wacht bescheiden op haar beurt. Als het prieeltje beschikbaar is, gaat ze voorzichtig op het zuiltje zitten. Benen over elkaar en geeft haar vriendin een fototeken. Laat zich zakken, kijkt schuchter rond. Dat ze maar niet is beloerd bij haar “zondige uitspatting”. Ik stel haar gerust door juist niet te kijken. De bloemenfee en haar vriendin zweven weer weg. Een ouder stel maakt zijn opwachting. De held in ruste klimt wat stram op het zuiltje. Laat zich trots bekieken door zijn levenslange gezellin, handen in zijn zij. Neemt alle tijd. Misschien wel zijn laatste heldendaad. Ogenschijnlijk kwiek komt hij naar beneden. Lacht – opnieuw jong – naar zijn aanbidster. Geeft haar ondeugend een tikje tegen haar billen. Hoopvol de spannende gebeurtenissen van die dag letterlijk een handje helpend. Zij lacht blij. Zijn buit is binnen. Het prieeltje wekt romantische fantasieën. Leeftijd speelt geen rol. Ieder is nimf, held of god. Ik bedenk me. Of toch? Kan het wel romantischer? Jawel! Veel romantischer. Ik stel me het prieeltje bij maanlicht voor. En dan zonder toeschouwers. Wat zou het maanlicht dan voor uitwerking hebben? Op de romantiek van deze nimfen en goden? Het prieeltje waarschuwt er zelf al voor. Mijn fantasie slaat gevaarlijk op hol. Ik mijmer verder. Gelukkig veilig in het zonlicht.

Anekdote: “Terugkeer van de Muzen?”

Negen maanden later. Piazza della Rotonda. Het is kwart voor vijf. Voor het Pantheon. De goden kunnen op vele zonnestralen hun tempel binnenglijden. Ik ben teruggekomen vanwege het gebouw, de mensen, de sfeer. Maar ook een beetje voor de muzikanten en hun act van vorig jaar. Zouden ze er weer zijn? Ze stellen me niet teleur. De stuurse grijzende Brillemans verschijnt het eerst. Parkeert zijn muziekkarretje in de schaduw. Loopt op en neer, onderwijl op zo’n horloge kijkend. Spreekt politie uniformen aan. Het bekende ritueel. Krijgt gezelschap van een slaafs kruiperige bekende. Een sjouwertje? Groupie? Na 10 minuten verschijnt de tweede hoofdrolspeler. Onze gulzig bier innemende Pink Floyd gitarist. Ook begeleid door een groupie. Druk pratend en gebarend staan zij te overleggen. Over wereldproblemen? Van Trump tot Isis? We zullen het niet weten. Het blijven schaduwgesprekken. Letterlijk en figuurlijk. Een vijfde mengt zich in het gesprek. Een invalide bedelaar, zittend op een karretje. Smekend om geld. Blijkbaar weet hij niet dat de muzikale buit nog lang niet binnen is. De hoofdrolspelers heffen lege handen. Bedelkarretje rijdt door. Dan slaat het Onverwachte toe. Al van ver klinkt naderend oosters gezang en getrommel. Zes danseressen in lichtblauw en een tiental oranje Hare Krishna jurken komen ritmisch dansend en zingend naderbij. Oosterse klanken overspoelen de Westerse goden. Zij claimen het toneel dat door Brillemans en Biertje zo druk bediscussieerd wordt. En het publiek is om, meteen bekeerd tot het oranje geloof. Het danst en zingt mee met het Oosten. Dansend en zingend wint het Oosten de uitwedstrijd van het Westen. Met de westerse goden op de hoofdtribune. Opnieuw een nederlaag voor het Poldermodel. Brillemans en Biertje staan er wat beteuterd bij en kijken er verslagen naar. Het is een uur verder. En andermaal geen westerse Muzen. Maar wel een winnaar. Het Oosten. Op handen gedragen door westers publiek. Wat muziek al teweeg kan brengen. Een profetische blik in de toekomst? Negen maanden later. En nog geen westerse noot verder.

Anekdote: “Femme fatale”

Ik wandel door Rome. Mij bekend, vertrouwd. Mijn eerste avond van een zoveelste reis. Een mooie warme juni avond. Op zoek naar een restaurantje met een rustig hoekje. Dan kan ik dit schrijven. Tja, Rome is als een femme fatale. Net als haar beschemgodin Roma. Ik zie haar aan mijn geestesoog voorbij komen. Ze is soms wat rommelig. Laat van alles slingeren. Heeft soms wat minder mooie, scherpe randjes. Ze toont ook pit, venijn, niet kwaad bedoelend. Kan soms overweldigend en benauwend druk zijn. Maar je vergeeft het haar meteen. Vanwege zoveel moois. De zwierige grandeur van de Spaanse Trappen. Het statige van de Sint Pieter. Moederlijke zorg van de Santa Maria Maggiore. Het warm gezellige Piazza Navona. De kracht van het indrukwekkende Colosseum. Maar ook de intimiteit van Campo de Fiori. De onweerstaanbare verleidelijkheid van Villa Borghese en haar park. De sexy vrouwelijkheid van haar gebogen straatjes in het oude centrum. En de ronde vrouwelijke vormen van de meanderende Tiber. De vurige passie waarmee het water in de Trevi fontein spat. En nog veel meer onverwachte momenten. Ook voor mij. Na al die jaren nog die ik al bij haar ben. Met haar vertrouwd, getrouwd. Ze vult je leven. Geeft je inhoud en vervulling. Maar ook altijd overwacht nieuwe dingen. Je drinkt van haar. Verdrinkt in haar. Ze verteert je, in haar vuur. En zij redt je altijd en opnieuw. Never a dull moment. Niet met haar. Tja, zo is Rome, Roma. Een femme fatale. Mijn femme fatale. Mijn vrouw. Een warme traan op mijn wang. Nostalgie, altijd weer nieuw. Een mooie juni avond bij ondergaande zon.

met dank aan Käthy

Nieuwe internetsite oktober 2016

Op 3 oktober 2016 is de nieuwe internetsite van JaMa Reizen geïntroduceerd! Wij zijn er erg mee ingenomen. Een prachtige, heldere en moderne website met meer faciliteiten dan de oude. Dankzij Frank van Helvoirt staat er een prachtige website die weer een behoorlijk aantal jaren ertegen kan. En dankzij Daan Spitzers wordt deze website deskundig gehost op diens internetserver. We hebben er vertrouwen in dat we nu echt vaker gevonden zullen worden dan met de oude site.

Reis september 2016

Net geland en terug van een fantastisch weekend in Rome. Een familiefeestje maar ook letterlijk een feestje voor de hele groep. Vanaf vrijdag tot en met vandaag. Een lang weekend Rome. Veel gezien, druk programma, slopend weekend, maar een uiterst gezellig en belangstellend groepje. Ook voor mij als reisleider en gids een feestje. Zie het enthousiasme op mijn Facebook-pagina in de groepsfoto’s. Heb meteen besloten om juist ook weekend trips te promoten. Is me erg goed bevallen. En zeker twee gevleugelde uitspraken van Mariska zullen me nog lang bijblijven. “Mag ik een vraag stellen?” en “Ik voel een groepsfoto in me opkomen”. Eddie, Liesbeth, Mariska, Martin, Simone en Tonny, reuze bedankt! Ik organiseer deze reizen uit hobby, maar een groep als die van jullie maakt het ook absoluut heel erg leuk voor mij als gids.

Nieuws augustus 2016

Inmiddels heb ik in overleg met mijn gebruikelijke hotel, Hotel Mariano, de nieuwe reizen van 2017 kunnen plannen. Zie onder “reisplanning”. Dat kunnen reizen zijn voor belangstellenden die voor de eerste keer naar Rome gaan, maar ook als u er al eens eerder bent geweest, bent u welkom en weet ik zeker dat ik u nog met menige mooie kerk, plein of museum kan verrassen.
Bovendien zijn de data bekend van 2 lezingen van 2 uur die ik voor de Volks Universiteit Kaatsheuvel houd in het Van Haestrechtcollege (Vossenbergselaan 8, Kaatsheuvel):
– woensdag 5 oktober 2016 om 20.00 uur over Rome;
– woensdag 19 oktober 2016 om 20.00 uur over de kunstschilder Caravaggio.

Nieuws juni 2016

Volgens de reisplanning 2016 zou in juni een reis worden georganiseerd. Daarvoor was te weinig belangstelling. Daardoor is deze reis komen te vervallen. De reis van september 2016 is een besloten groepsreis en is volgeboekt. Dit is een maatwerkreis voor een lang weekend. Het wordt een “bliksembezoek” met een aangepast compact programma. Gezien de samenstelling van de groep belooft het een gezellige reis te worden. We zijn bezig om het programma ook in de vorm van een video te presenteren.
Verder zijn we aan het nadenken over een facebook pagina als extra “etalage” voor onze Rome reizen. Mocht het zover komen, maken wij daarvan uiteraard melding. Bovendien zullen we eerdere deelnemers aan onze reizen en belangstellenden voor komende reizen daar persoonlijk van op de hoogte brengen.

Reis april 2016

We zijn zojuist teruggekomen uit Rome. De april-reis was als reis met bezichtiging van Rome een succes. Goed weer, mooi programma. Maar vooral dankzij de groep: Ine, Edisona, Marcella, Els, Lenie, Like, jullie waren een geweldige groep. Een echte klik met Rome en met elkaar. Het was heel prettig om met jullie al het prachtigs te bekijken dat Rome te bieden heeft. Helaas, dat Ine en Edisona door onverwachte omstandigheden voortijdig moesten afhaken.

Reisplanning

De april-reis staat voor de deur. Deelnemers staan te trappelen van ongeduld, hotel is in gereedheid en het is voorjaar in Rome. Een mooie tijd om deze stad te bezoeken. Heeft u ook zin om deze stad te bezoeken? Kijk dan onder de pagina “Reisplanning”. Na terugkomst gaan we aan de slag om de volgende reizen van dit jaar te organiseren.

Prijzen 2016

De 2016-prijs is bekend en staat op de internetsite. Aan de pagina met interessante internet linken is een link toegevoegd naar de Travel Blog van Sherry Wettstein, een van de deelnemers aan de november 2015 trip. En de voorbereidingen voor de trip van april 2016 zijn in volle gang. Dit is een besloten groepsreis en volgeboekt.

Reis april 2016

De april reis in 2016 is volgeboekt. Dit wordt een besloten groepsreis. De andere reizen zijn op dit moment open reizen en er zijn voldoende plaatsen beschikbaar. Bovendien heb ik na stevige berekeningen de standaard reissom 2016 vastgesteld. Als het aan mij zou hebben gelegen zou ik opnieuw de reissom niet hebben verhoogd. Voor mij gaat het om plezier, niet om geld en gewin. Vanaf juli 2015 is het mij opgevallen dat een aantal entreeprijzen fors zijn verhoogd. In een enkel geval verdubbelde de prijs zelfs of werd entreeprijs geheven waar dat eerst gratis was. Helaas moet ik daarmee rekening houden.

Reis juni 2016 verplaatsing

Kort geleden ontving ik het bericht, dat de start- en landingsbaan van Airport Eindhoven van maandag 30 mei 2016 tot en met woensdag 15 juni 2016 wordt gerenoveerd en dat er in die periode op dit vliegveld helemaal niet wordt gevlogen. Dat dwong mij de geplande reis eind mei 2016 te verplaatsen naar de laatste week van juni 2016.

Reis november 2015 Canadian group

For the first time not a Dutch group: Canadians. Family incuded. They are real globe trotters who after a two month European tour finally arrived in modern and ancient Rome. I never met people before who are so optimistic and full of joy and enthousiasm as they are. Well Marlies and Glenn, Darwin and Darlene, Carl and Sherry, and Boris, thank you so much for the confidence in my programme and in my tour through Rome. It was a great pleasure to me to meet you, to be your guide and to show you many high lights Rome has to offer. Especially, to tell you lots of stories so you all were able to get an inter connected idea about art and history and to bring all this for you to life. And last but not least, to bring it all back to human proportions and all day life. You were a really great audience and I hope from the bottom of my heart to have more groups like you. So, for me Canadian groups are more than welcome. And I really do hope to meet you again some day.

Lezingen Volksuniversiteit oktober 2015

Voor de Volksuniversiteit heb ik op woensdagavond 14 oktober een lezing gehouden over Rome, haar geschiedenis en de kunst die je er aan kunt treffen. Op woensdag 21 oktober zal ik op verzoek van de Volksuniversiteit Kaatsheuvel een lezing houden over het leven en werk van Caravaggio, een kunstschilder die een belangrijk deel van diens leven in Rome doorbracht en daar de prachtigste schilderijen heeft gemaakt.

Reis september 2015

De augustus/september reis was een succes. Afgelopen vrijdag landden we na een weekje Rome moe, enthousiast en voldaan op Airport Eindhoven. Een klein, enthousiast groepje, dat maar geen genoeg van Rome kon krijgen; alle vrije middagen zijn volledig benut. En heel het Vaticaan is bezocht, inclusief de bijzondere Scavi van de Sint Pieter. ‘s Avonds buiten op een terrasje in de stad eten terwijl Nederland bibberde door kille regenbuien. Dus klein maar fijn: Riky, Marie, Hennie en Theo, een geweldige en complete reis! Dank voor het vertrouwen!

Reis september 2015

De augustus/september reis is geheel gepland en de groep is samengesteld. Op deze site kunt u ook zien welke reizen daarna zijn gepland. Zo is de november 2015 reis vol en de reis van april 2016 reis is gepland en kent al verschillende deelnemers. Men geeft de voorkeur aan kleine groepen. De formule van kleine groepen (minimaal 1 persoon en maximaal 10 personen) spreekt aan.

Reis mei 2015

Van 3 t/m 8 mei heeft de besloten reis plaatsgevonden. Een zeer klein en voor mij vertrouwd groepje: Ingrid en Joris, moeder en zoon. Een andere reis dan anders. Erg gezellig, leuk en (wederom) veel gezien: van “het sleutelgat” tot Colosseum, van St. Pieter tot catacomben. En van de Bocca della Verita tot Trastevere. En het mooie weer deed de rest!

Reis mei 2015

Er zijn verschillende wijzigingen aangebracht. Zo is voor de reis van 3 t/m 8 mei het programma op de pagina met video’s geplaatst. Er is een nieuwe pagina met interessante links aan de internetsite toegevoegd. Op de pagina “belangstelling” is het makkelijker gemaakt om een e-mail te sturen.

Reis maart 2015

De reis van 24 t/m 30 maart is achter de rug. Een geslaagde reis met een bijzonder fijne groep. Programma, organisatie en reisleiding vormen de basis van een reis, maar het echte slagen, de finishing touch, komt uit de groep. En die was voortreffelijk. Jacques, Ineke, Harry, Trees, Frank, Irene, Riet, Jacqueline, Lida en Helma: hulde en dank!!!
Aan VIDEOS is een link toegevoegd naar de fraaie 20 minuten durende video “OMAGGIO A ROMA” van FRANCO ZEFFIRELLI op YouTube.